trakteren met appelzakjes

ongeveer vijf jaar geleden zaten wij er zo bij. of lagen er zo bij beter gezegd. 

 lekker gezellig, dicht bij elkaar. 

opgelucht dat ze een beter gewicht had dan de dokter had voorspeld, dat ze gezond was en zo rustig. 

dat gele truitje heeft mijn oma trouwens ooit nog gebreid voor mij.

ondertussen is het een echte spring-int-veld geworden, die ons veel minder kopzorgen bezorgt  dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. maar ik zal nog niet te vroeg victorie kraaien, ik denk dat we ons peertjes nog gaan zien met die kleine grote meid.  al kan ze je dat zo doen vergeten met die charmes van haar. ze draait iedereen zo rond haar vinger en is ondertussen toe aan huwelijkskandidaat nummer drie uit de tweede kleuterklas. 

maar voor er hier over trouwfeesten gesproken wordt, zullen we het eerst eens hebben over verjaardagsfeestjes. 

het feestje thuis was in Frozen- thema, daar vertel ik later nog een keer meer over. 

in de klas trakteerde ze met cake om in de klas op te eten en met appelzakjes (en een snoepketting) om mee naar huis te nemen. 

 ik moet toegeven, ik dacht dat ik de meeste kindjes met enkel een appel in een leuk zakje niet bepaald blij zouden geweest zijn en dus stopte ik er nog een snoepjesketting bij. 

maar eigenlijk heb ik die kinderen onderschat. 

toen de dochters zagen wat ik had klaargemaakt om uit te delen, waren ze al volop aan het uitkiezen welke ze zelf wouden hebben en hebben ze zelfs enkele mee genaaid op mijn schoot. 

dat doet me eraan denken dat ik voor mijn Patat nog eentje extra moet maken in dit stippenstofje. 

de meeste kleuters waren ook dolenthousiast met hun zakjes, kwamen me zelfs vertellen welke kleurtjes zij hadden. ik vond het echt fijn om te zien hoe blij ze waren met hun zakjes. dat maakte dat ik de stress om ze op tijd klaar te krijgen meteen weer vergeten was. (maar note to myself: volgende keer beter inplannen!!!) 

  

 

ik gebruikte hilde haar tutorial, maar gebruikte "hobbs" als tussenvoering in de plaats van wattine. 

strijken uitgespaard! 

ik had  wel wat moeite om een gewone appel erin te krijgen, dat spande en trok precies wat tegen. dus kocht ik in de supermarkt van die "mini" appeltjes in "kids" formaat. 

al zijn die dan weer net te klein precies. 

volgende keer ga ik het patroon een ietsie pietsie groter maken denk ik. 

een ideaal project om wat restjes op te werken en knopten te gebruiken waar je maar enkele of zelfs maar 1 exemplaar van hebt liggen. 

en nu op naar het laatste feestje, nu zaterdag met de kindjes van de klas. kruis alsjeblieft massaal uw vingers en tenen voor mooi weer, want anders zit ik hier binnen met een bende van 13 kinderen. 

ik hoop maar dat dat goed afloopt....

mijn nieuwe favoriete patroon: de julia

De laatste tijd had ik een klein vestimentair probleem: 

een gebrek aan leuke bovenkleding. ik droeg bijna continu de weinige exemplaren die ik nog wel leuk vond in mijn kleerkast want op de ene of de andere manier had ik het gehad met de jeans of broek met het uitgemolken en eeuwige "gekleurd giletke en witte of zwarte t-shirt eronder" (want ja, ook een gebrek aan leuke t-shirts) 

(en terwijl ik dit typ, besef ik eens te meer dat dit een luxeprobleem is, maar ne mens moet zich toch goed in zijn vel voelen ook he) 

van bij het begin ben ik al fan van deze straffe madam. 

toen zij met de julia versie voor kinderen kwam, was ik al fan. 

(het patroon ligt dan al ook een hele tijd in mijn kast, al heb ik die versie nog niet gemaakt, maar dat gaat niet lang meer duren) 

ik hoopte dat er snel een versie voor grote meisjes zou volgen, wat gelukkig het geval was. 

het julia patroon werd al veelvuldig bejubbeld en met gegronde reden kan ik u zeggen. 

veel opties zodat je naar eigen smaak en kunnen kan aanpassen, snel in elkaar te steken,  een zaligheid om te dragen.
daar waar ik nog vreesde dat de panden en de mouwen net dat ietsje te kort zouden zijn (en ik dus wat extra centimeters zou moeten bijvoegen) bleek die vrees ongegrond. het lijkt wel op mijn lijf geschreven, iets wat met de meeste patronen nooit het geval is. 

ik ruik bandwerk zeg ik u. 

voorlopig maakte ik twee exemplaren, al liggen er nog minstens 2 stofjes klaar om te verknippen. 

voor deze versie koos ik voor een het eenvoudigste model, (kwestie van de stof alle eer aan te doen)  met brede halsuitsnijding en openvallende kraag. 

het stofje is van Art Gallery en kocht ik bij liesellove, tijdens een workshop van Compagnie M.

(ik maakte toen een Charles, die moet ik nog steeds omzomen)

het stofje van de kraag en boorden is een rest van deze feestjurk. 

ik had te weinig stof over om de draadrichting te respecteren, dus heb ik gepuzzeld tot het uitkwam.

gelukkig heeft het geen gevolgen voor de kraag, je ziet en merkt het helemaal niet. 

er ontbrak nog iets vond ik, dus om het geheel af te maken, overtrok ik nog een knoop met dezelfde stof en bevestigde die op de opening aan de kraag. 

ik was eerlijk gezegd een beetje bang van een "pyjama" gehalte bij dit stofje in combinatie met dit model, maar die vrees bleek ongegrond bij navraag bij hier in huis. 

het draagcomfort van een pyjama heeft ie dan weer wel, wat een zaligheid om rond je lijf te hebben! 

mijn moeder had onderweg naar haar werk deze winkel ontdekt en was zo lief me mee te nemen.

zorg dat je vooral veel tijd hebt als je naar daar gaat. ik denk dat ik er anderhalf uur heb rondgelopen....

gelukkig had ons mama veel geduld.

ik vond er  dit zwart stofje met gouden stipjes (onder andere, want eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik terugkwam met een volle zak)

bij deze versie koos ik ervoor om de mouwen apart te knippen omwille van de beperkte verticale rek die er in de stof zit. 

bij de instructies zitten aanwijzingen hoe je het patroon kan aanpassen indien dit het geval is bij je stof.

en het werkt wonderwel, geen spannende mouwen hier. 

ik wou er eigenlijk nog schouderflapjes bij zetten, maar zag te laat dat je dat eerst moet doen, vooraleer je de mouwen eraan zet. 

achteraf gezien misschien maar goed ook, ik denk dat het misschien wat te veel zou zijn geweest. 

in dit geval is het een kwestie van eenvoud siert denk ik...

bij deze versie koos ik voor de diepe halsuitsnijding, dat is net iets "flatterender"  in mijn geval. 

dit stofje is ook een zaligheid om rond je lijf te hebben, lekker zacht en soepel en vooal: het kreukt niet! 

op naar de volgende julia! 

jackie

 toen het patroon van de jackie uitkwam, was ik meteen fan. ik had het alleen niet meteen nodig. 

maar vroeg of laat komt daar verandering in, en nu was het gelukkig eindelijk zover. 

deze winterjas die ik twee seizoenen geleden maakte, past op zich nog wel, maar het kind schreeuwt bij wijze van spreken elke keer moord en brand als ik haar vraag die aan te doen. iets met niet goed zitten ... en de ski jas die ze wel heeft voor de winter en die dan wel comfortabel mag zien, ziet er alles behalve elegant uit. ik ben jammer genoeg voor de kinderen heel soms van het principe: liever mooi dan praktisch...al trek ik dat zeker niet in alles door, maar bij sommige gelegenheden heb ik hun toch graag deftig in plaats van praktisch. zoiets in de zin van: wie mooi wil zijn moet pijn lijden...al zou ik hun dat nu toch ook niet aandoen...

maar bon, een plan voor een nieuwe jas dus. ik kocht bij madame toertjes tijdens haar stoffenverkoop eigenlijk al een mantelstofje in blauw/geel, maar daar was hier thuis niemand fan van. dus gingen we enkele weken geleden naar Lier met het hele gezin stof zoeken voor een Jackie. 

uiteindelijk vonden we een prachtige wollen stof in koningsblauw, met een superzachte witte fleece voor aan de binnenkant. 

voor de kraag en de zakjes gebruikte ik een stukje nep bont van op het stoffenspektakel. zo zacht, maar een ramp om mee te werken. ik had letterlijk haar op mijn handen nadien. 

ergens in mijn hoofd liep het mis. meer dan eens. zo brak ik meermaals mijn hoofd over een contrasterend stofje voor de belegdelen, terwijl dat dat gewoon uit de buitenstof geknipt wordt. 

uiteindelijk ging het spreekwoordelijke lampje branden en lukte de puzzel wel. 

dit keer gebruikte ik enkel de wollen stof met de fleece, in tegenstelling tot het vorige exemplaar, waar ik ook nog H630 tegenstreek. lekker warm dat wel, maar veel te dik en onhandig uiteindelijk. 

voor de mouwen maakte ik zelf gematelasseerde  witte voering. ene keer, maar nooit ni meer! wat een werk! maar waarschijnlijk is dat zoiets als met bevallingen: ge vergeet de miserie rap want het eindresultaat is de moeite. 

het is trouwens een geweldig patroon, met een zalige uitleg. ik zou bijna zeggen: dummie proof. 

al heb ik wel herhaaldelijk het tornmesje moeten bovenhalen. 

maar dat lag enkel en alleen aan mijn onoplettendheid, perfectionisme en verstrooidheid. maar goed, eind goed, al goed zeker?  

   voor de contrasterende stukjes en het ophanglusje gebruikte ik een katoentje van bij Veritas. 

  voor het rugflapje gebruikte ik een soort techniek van "vals paspel" door de achterkant net een een    
  centimetertje breder te knippen dan de blauwe stof en dan de naadwaarde te gebruiken als vulling om    
  het geheel door te stikken.  

voor de strikjes deed ik hetzelfde.  

de zoektocht naar de geschikte knopen leverde niet veel op, dus besloot ik zelf knopen te overtrekken. 

manlief was eerst niet te vinden voor het idee, maar ik heb tot nu toe alleen maar positieve reacties gekregen. in de eerste plaats van dochterlief, die haar jas nu zonder problemen aantrekt. 

zelf ben ik er ook heel fier op en blij mee. zonder te willen stoefen, maar het is volgens mij een van de mooiste stukken die ik de laatste tijd gemaakt heb.... alleen jammer dat het fototoestel weer binnen moest voor reparatie. dus de kwaliteit van de foto's is niet top, ze zijn maar getrokken met mijne gsm. 

dochter blij, mama blij!

patroon: ieniemienie ft emma en mona

blauwe wol en witte fleece: den boom, lier

witte nepbont: stoffenspektakel

blauw witte katoen: Veritas

overtrekbare knopen: de banier

voering en stof om te matellaseren: Mertens