neemt afscheid

morgen neem ik afscheid...

van vertrouwde geluiden

bekende geuren

vergroeide gewoontes

welbekende plekjes

mooie herinneringen

chaos hier en daar

mijn eigen plekje

hun plekjes

pogingen

successen

terugkerende frustraties

warme momenten

....

we hebben er een jaar of 3 naar toe geleefd.

het einde leek nooit in zicht, een ondefineerbaar moment ergens voor ons dat nooit leek te komen.

maar nu is het eindelijk zover.

morgen verhuizen we. 

ons hele leven zit (eindelijk) in dozen,

klaar om ingeladen te worden, en weer uitgepakt te worden.

de ene dag keek ik er naar uit, ongeduldig om al die nieuwe kamers in te richten, een hoofd (en pinterestbord) vol kleuren en ideeën.

de volgende dag leek het me een verschrikking om deze plek, die ik thuis noem, waar we getrouwd zijn, kinderen verwekt en thuisgebracht hebben, getroost, gelachen, gevloekt, gehuild en zoveel meer, ooit te verlaten. 

vandaag ben ik zo moe van het voortdurende inpakken en plannen dat ik zoiets heb van "let's get it over with"

ook al ben ik deze hoop bakstenen dankbaar voor de voorbije 7 jaar, en heb ik al meer dan een traantje gelaten bij het idee de deur achter me toe te trekken, 

het zijn de mensen die erin wonen die het een thuis maken. 

en die gaan gelukkig allemaal mee.

klaar voor een nieuw avontuur, ook al is het dan met een klein hartje.

x 

vrolijkheid in huis

wij houden hier wel van een streep kleur. van veel kleur eigenlijk. maar met het oog op de verkoop van ons huis, schilderden we de muren maar terug wit. maar zo wit is toch niet helemaal ons ding. kleur moesten we hebben. en vrolijkheid. en zon. 

de paasboom, dat is hier een jaarlijkse traditie. die zorgde dus al voor wat kleur. maar nu nog iets tegen de muur. zonder die te beschadigen natuurlijk. 

toen ik vorige week in Mechelen wat boodschappen moest doen, sprong ik naar goede gewoonte even binnen bij dit winkeltje. een echte aanrader. het enige probleem is dat ze daar gewoon te veel mooie spullen hebben en het dus voor mij onmogelijk is om te kiezen. maar toen ik deze honeycombs zag hangen, moest ik ze wel hebben. 

net hetzelfde met die pompons dus. en zo verschillende maten en kleuren beschikbaar. ik heb me er letterlijk op de grond genesteld met alle dozen om te kiezen. 

maar zie nu hoe schoon dat da is. ik ben er helemaal verliefd op. 

kleur in huis, zonder de muur te beschadigen (want met papiertape vastgeplakt)

en er werd ook nog wat geflockt. de liefde voor fotografie hebben ze in het bloed en met de paplepel meegekregen. 

we kunnen het fototoestel hier nog niet eens uit de tas halen of de vraag komt al: mag ik een foto nemen? op het wereldwijde web van de ideeen kwam ik er zo eentje tegen. en ik dacht: dat is perfect voor hun.....

dat voor de lens staan, gaat hun minder goed af dan erachter....

 ziet ge, terwijl ik deze foto's aan het nemen was, moest ik er aan geloven. maar geef toe, voor een vierjarige kan ze een compositie maken he ( en dan nog met ne 5D)

charlie en de week van....

 het was me wel een week. eentje van weinig slaap, quasi geen punten geteld, niet gaan lopen. eentje van weinig energie. een week van chaos.
 eentje met een zieke patat. echt ziek. zo 40° en meer koorts en geen reactie op de medicatie. en dus een ritje naar spoed op zondagavond. wat maar een gewoon virusje zou zijn, bleek haar heel de volgende week te vellen. de dokter begon aan longontsteking te denken, maar de foto was negatief gelukkig. dan maar andere antibiotica. die nu lijken aan te slaan.

maar het was ook een week van dankbaarheid. dat het MAAR een virus of bacterie is. en dat we in een land wonen waar we binnen het half uur toch zeker in een ziekenhuis zitten. dankbaar dat er vriendelijke dokters en verpleegsters zijn.  dankbaar om de vele knuffelmomenten, zo samen op de zetel met mijn patatje. dankbaar dat ik er gewoon kan zijn voor haar, dat ik geen opvang hoef te regelen omdat ik niet moet gaan werken. dankbaar dat ik een ventje heb die het goed vond dat ik stopte met werken en dat het kon. dankbaar voor de liefde en het vertrouwen van een kind. maar ook dankbaar om  kip aan het spit en een pot kant en klare appelmoes.



in een zeldzaam moment dat ik toch achter mijn naaimachien kon kruipen, maakte ik mijn eerste Charlie. toen ik het patroon op haar blog zag staan, wist ik al dat ik het moest hebben.  maakte niet uit dat ik eigenlijk geen jongens heb. op petit bazaar kocht ik de papieren versie. ik ga het kort houden: een aanrader!  en mijn Kroketje is er superblij mee. eindelijk geen "ikke nie mooi ni" en bijbehorende gekruiste armen en gestampvoet, meer. mama dankbaar.

groene effen tricot: stoffenpaleis wilrijk.

gestreepte tricot: bambiblauw.

ahja, het was ook de week van de start van de bouwwerken. den bouw is uitgezet. het hek staat er. de voorlopige oprit ligt er. dankuwel....